eva-sam

Anna Lilja a nokkra daga i 8 manudina. Hun er nu thegar 74 cm og 8.5kg. Hun er sterk og finnst rosalega gaman ad standa og hoppa tho ad thad vanti ansi mikid upp a jafnvaegid. hun er t.d ekki farin ad sitja sjalf, hun dettur alltaf til hlidanna. Skemmtilegast finnst henni tho ad klappa saman lofunum og gerir hun thad i hvert skipti sem madur segir Bravo. Thad kemur sko hljod og allt thegar hun klappar. Hun veit hvad hun vill og er dugleg ad syna thad. Thegar hun vill ekki borda meira tha hristir hun hausinn brosandi og rifur af ser smekkinn. Ef hun vill einhvern hlut sem hun ser en naer ekki i tha teygir hun hendina i attina ad hlutnum og og segir eh eh eh thangad til ad henni er rettur hluturinn. Dagmamman segir ad hun se svo thrjosk ad hun endi alltaf med a lata allt eftir henni enda a sama tima og hun er akvedin tha brosir hun sinu fallegasta. A morgnanna thegar hun vaknar tha gefur hun fra ser eitt og eitt ehh thangad til hun er sott i rumid og thegar hun ser mann koma tha brosir hun og klappar saman lofunum. Thad sama a vid thegar hun vaknar a nottunni til ad fa ad drekka. Hun laetu heyra i ser thangad til madur kemur og bidur svo sallaroleg a medan madur hitar pelann en minnir mann samt a ad hun er a d bida med thessum eh eh eh hljodum. Hun er ekki farin ad segja mamma en dada er mikid notad um allt. Thegar hun fer i tramid tekur hun sjalf ur ser snudid og velur ser sidan eina manneskju til ad spjalla vid og tha er hun ostodvandi. Hun er mikil sjarmor og er almennt hrifnari af strakum en kvennfolki, nu thegar a hun nokkra addaendur en thegar hun var a rolti med ommu sinni i gardinum um daginn heillar hun ein litinn 3ja ara alveg upp ur skonum og endadi thad med eitt stykki : "je t'aime" af halfu litla mannsins.
Hun er alltaf a idi og stoppar ekki tho svo ad hun se hvorki farin ad ganga ne skrida. Hun er afar forvitin og fylgist med ollu. Henni finnst gaman ad lata lesa fyrir sig og skodar myndirnar med athygli. THo ad gott se ad vera hja mommu tha er hun nokkud satt vid ad vera skilin eftir hja dagmommunni og brosir og veifar thegar eg fer. Sidan er hun fegnust thvi a kvoldin thegar vid erum komin heim. Hun er dugleg ad sofna a kvoldin, gripur Tigra og snyr ser ut i horn. A nottinni vill hun bara drekka i ruminu og motmaelir hastofum thegar madur tekur hana upp til ad ropa, reigir sig aftur a bak og vil aftur i rumid til ad halda afram ad sofa. Thaegilegt, brosmilt og akvedid barn.